hindi na naalis sa isip ni Jan si Pau, nakakapanibago ito para sa kanya kakaiba itong pakiramdam sa kanya pero ang tanging alam niya dito siya masaya, ito ang bagay na matagal na niyang hinahanap noon pa
madalas na silang nagkikita sa eskwelahan, mas bata ng isang antas si Pau sa kanya kaya madalas si Jan ang palaging taya sa kwentuhan, doon pa rin sila sa puno malapit sa school grounds sila magkwentuhan, mas presko daw kasi at mas relax dahil hindi gaano kainitan at tahimik pa, "sa lahat ng nakilala ko dito sa school, ikaw lang ang talagang nagpapasaya sa akin, thank you for always being there for me" sabi ni Pau kay Jan habang silang matamis na ngiti ang ginanti ng binata, ganito ang madalas na nagiging takbo ng kanilang pagiging magkaibigan, sa bawat free time nila hinihintay nila ang isa't isa sa puno doon sila tatambay, kakain, magkkwentuhan, mag - aasaran, magbabahagi ng sama ng loob sa isa't isa at kung anu - ano pa, kung may bagay man na magpapatunay ng pagiging malapit ng dalawa sa isa't isa, sa tunay na kaligayahang kanilang nadarama kapag sila ay magkasama yun ay ang puno malapit sa school grounds

nagbago na si Jan pagdating sa kanyang pag - aaral, masasabing nagbigay ng matinding inspirasyon ang dalaga sa kanya upang magbago at maging magaling sa kanyang pag - aaral, hindi na ito nahuhuli sa kanyang mga klase, nakakapasa na ito at nakakakuha na ng magagandang grado bagay na tuluyang ikinatuwa ng kanyang pamilya lalo na ng kanyang mga magulang, nagtataka sa biglang pagbabago ng kanilang anak mula sa pagiging walang buhay sa pagiging masiglahin at masayahin sa lahat ng oras hindi na nila naisipang ungkatin ang bagay na nagpabago dito bagkus dalangin ito ay magtagal at magtuloy - tuloy sa magandang pagbabago
hindi na malaman ng binata ang kanyang nararamdaman madalas naitatanong niya sa sarili "bagay ba kami?" "mamahalin niya rin kaya ako?" "magiging kami kaya?" bagay na hindi niya sigurado ang kasagutan ngunit alam niya sa kanyang sarili masaya siya sa bawat pagkakataong magkasama sila ni Pau, hindi niya kailangang magpanggap at nagiging totoo siya sa kanyang sarili sa bawat pagtatagpo nila, alam niya sa sarili niya kailangan niya si Pau higit sa kanino man sa buhay niya at mahal na niya ang dalaga

hindi niya alam kung saan magsisimula, gusto niya lang mangyari ay malaman ng dalaga ang kanyang nararamdaman patungkol dito at kung maari ay kanyang maging nobya, mas lalong pinagbuti ni Jan ang kanyang pag - aaral ito kasi ang madalas na binibilin sa kanya ni Pau "alam ko matalino ka, siguro ay distracted ka lang kailangan mo lang magfocus sa pag - aaral mo, ituon mo ang sarili mo dito at naniniwala ako makakaya mo, mapapakita mo na tunay na magaling ka" mas lalong naging sweet ito sa dalaga, maliban sa panlilibre ng merienda ay nagbibigay pa ito ng mga bulaklak bagay na ikinatutuwa at nagpapakilig sa dalaga, si Jan madalas ang paggawa ng mga lihim ng pag - ibig para kay Pau, palihim na inilalagay o iniipit sa mga gamit nito sa bawat pagkakataong sila ay nagkikita "mahal kita Pau! gagawin ko ang lahat para sayo, ibibigay ko lahat ng bagay na hihilingin mo" ang bigkas ni Jan habang kausap ang sarili sa salamin "ugh, bakit wala akong lakas na sabihin sayo ng harapan" bagay na problema ng binata kaya patagong nagpapahiwatig ng pagmamahal sa dalaga

"alam mo ilang beses na akong nakakatanggap ng sulat" ang sabi ng dalaga, "ano naman sulat?" ang pagtatanong ni Jan, "love letters, ayoko naman maging makapal ang mukha pero palagi niya kasing sinasabi na masaya siya kapag nakikita niya akong masaya, gusto niya akong nakikitang nakangiti alam niya nga halos ginagawa ko e, minsan naisip ko nga ikaw kaya to? hahaha ang kapal ng mukha ko" sabi ni ng dalaga "hahaha asa ka naman, sa tingin mo type kita? e parang kapatid na kita noh" ang pagtanggi ng binata, bagay na kinabwisit nito at gustong sabihin na "oo, ako nga iyang taong nagsusulat sayo, taong nagmamahal sayo, taong handang gawin at ibigay ang lahat sayo, taong ipagtatanggol ka sa lahat ng pagkakataon" ngunit hindi, walang lakas na loob upang sabihin ng lakas - loob