kailangan ko ng kalimutan ang nararamdaman ko sa kanya, kailangan ko ng tanggapin na hindi na siya magiging akin
naging normal na ang lahat kahit papaano sa amin pero heto pa rin ako hindi nakakalimutan ang tumambay sa lilim ng puno, naisip ko itong puno lang naman na ito ang bagay na hindi ako iiwanan buti na lang kapit na sa lupa hahaha xD kung anu - ano na naiisip ko
ngumingiti na ako sa tuwing nakikita ko silang dalawa pero ngayon hindi na pilit, kung hindi ko kasi gagawin to mananatili akong nakalugmok, kakayanin ko gagawin ko lahat manatili lamang siyang masaya
gumugulo sa buhay ko itong asungot na Alexis siguro binigay ni Marc ang number ko walang tigil sa text at tawag, kwento tungkol sa bar, tungkol sa buhay niya at kung anu - ano pa mabilis masyado magsalita itong babaeng to parang hindi nauubusan ang laman ng utak, okay lang naman sa akin pero hindi ko maiwasan na mayamot kaya minsan hindi ako nagrereply, hindi ko sinasagot ang mga tawag niya
school fair ng linggong yun, wala masyadong klase dahil abala ang karamihan sa iba't ibang paligsahan, ang alam ko 2 taon na akong hindi umaattend sa ganitong pagtitipon madalas may sakit ako na tumatama sa linggong to, hindi ko yun sinasadya nagkakataon lang talaga hindi naman din ako pinaghihinayangan ng mga teacher namin dahil wala naman silang napapala sa akin
"kailangan mong bumawi sa mga grades mo Mr. Manalo" sabi ni Ms. David adviser namin ni Marc "kung gusto mo makagraduate ayusin mo mga grades mo" panindak na sinabi sa akin to, nanatili lang ako nakayuko sa harap niya sa faculty room
"sumali ka sa school fair, magparticipate ka sa mga events dun makakabawi ka" suwestiyon ng adviser namin "pero Ms. Dav--" hindi pa ako tapos magsalita nagsalita agad ulit siya "wala ng pero Mr. Manalo, wala ka ng magagawa ko depende kung gusto mo umulit ng 4th year" pagbabanta nito sa akin wala na akong nagawa kundi mapangiwi sa kanya habang kamot kamot ang ulo ko palabas ng faculty room
"anong gagawin ko? saan ako sasali sa quiz bee? sa sports?" kailangan ko makapasa ayokong umulit ng 4th year, nakausap ako ng isang org ng klase namen pumayag na lang ako kailangan ko magperform sa huling araw ng fair, hindi ko alam kung paano nila nalaman na marunong ako maggitara huling beses ako tumugtog nito magkasama kami ni Pau at kinakantahan ko siya
dumating ang araw na kinatatakutan ko freaky friday, sa org na yun kailangan magahowcase ng talent putragis bagay na hindi ako magaling alam ko nakakakanta ako pero sa harap ng maraming tao "bahala na isang araw lang naman ako mapapahiya kesa sa kahihiyan na babalik ako ng 4th year" asar kong bulong sa sarili ko
"may sinasabi ka ba?" tanong ng org coach "wala po pang - ilan pi ba ako?" tanong ko na lang sa kanya sabay ngiting aso
oras na kapalan na lang to "now from 4th year Mr. Jan Manalo!" takte tinawag na ako ng emcee, naririnig ko ang palakpak ng mga tao, nakita ko si Pau kumakaway ito sa akin, nasa gitnang bahagi ng gym nanonood pala sila ni Marc, nakikita ko silang nagbubulungan, nagkkwentuhan hindi ko alam pero nalungkot na naman ako, ewan pero hanggang ngayon masakit pa rin sa pakiramdam ko
"Jannnnnnnnnn! galingan mo Jan! woooohoooo!" nagulat ako sa lakas ng sigaw ng isang babae hinanap ko kung sino takte si Alexis lang pala hindi ko alam kung paano nakapasok ang babaeng yun lahat ng tao nakatingin tuloy sa kanya
eto na ako nagsimula na ako tumugtog sa aking gitara, tumingin ulit ako kay Pau at hindi na inalis ang pagkakatitig sa kanya
bumaba ako sa jeepney
kung saan tayo dating magkatabi
magkahalik ang pisngi nating dalawa
nating dalawa
sa tuwing nakikita ko kayo naiisip ko na sana tayo na lang dalawa hanggang ngayon
masaya sa piling ng isa't isa
panyo mo sa aking bulsa
kung ang kahapon ay naroon pa rin
tawa nati'y humahalay
sa init nating dalawa
pero tanggap ko ng hanggang dito na lang ako
simula ngayon pipilitin kong mabuhay na wala ka
subalit ngayo'y wala na
ikaw ay lumayo na
habang buhay kong babaunin ang masasayang bagay natin magkasama
kahit kailan hindi ka mawawalan ng bahagi dito sa buhay ko
Naaalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalim ng kalawakan
Naaalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan
mahal na mahal kita Pau, mananatili ang pagmamahal kong to sayo
kahit sino walang makakapalit o makakahigit sayo
mahal na mahal kita
kung kailangan kong isakripisyo ang pansarili kong kaligayahan
ang pansarili kong kagustuhan para sa ikakabuti niyong dalawa
gagawin ko manatili ka lamang na masaya
naging normal na ang lahat kahit papaano sa amin pero heto pa rin ako hindi nakakalimutan ang tumambay sa lilim ng puno, naisip ko itong puno lang naman na ito ang bagay na hindi ako iiwanan buti na lang kapit na sa lupa hahaha xD kung anu - ano na naiisip ko
ngumingiti na ako sa tuwing nakikita ko silang dalawa pero ngayon hindi na pilit, kung hindi ko kasi gagawin to mananatili akong nakalugmok, kakayanin ko gagawin ko lahat manatili lamang siyang masaya
gumugulo sa buhay ko itong asungot na Alexis siguro binigay ni Marc ang number ko walang tigil sa text at tawag, kwento tungkol sa bar, tungkol sa buhay niya at kung anu - ano pa mabilis masyado magsalita itong babaeng to parang hindi nauubusan ang laman ng utak, okay lang naman sa akin pero hindi ko maiwasan na mayamot kaya minsan hindi ako nagrereply, hindi ko sinasagot ang mga tawag niya
school fair ng linggong yun, wala masyadong klase dahil abala ang karamihan sa iba't ibang paligsahan, ang alam ko 2 taon na akong hindi umaattend sa ganitong pagtitipon madalas may sakit ako na tumatama sa linggong to, hindi ko yun sinasadya nagkakataon lang talaga hindi naman din ako pinaghihinayangan ng mga teacher namin dahil wala naman silang napapala sa akin
"kailangan mong bumawi sa mga grades mo Mr. Manalo" sabi ni Ms. David adviser namin ni Marc "kung gusto mo makagraduate ayusin mo mga grades mo" panindak na sinabi sa akin to, nanatili lang ako nakayuko sa harap niya sa faculty room
"sumali ka sa school fair, magparticipate ka sa mga events dun makakabawi ka" suwestiyon ng adviser namin "pero Ms. Dav--" hindi pa ako tapos magsalita nagsalita agad ulit siya "wala ng pero Mr. Manalo, wala ka ng magagawa ko depende kung gusto mo umulit ng 4th year" pagbabanta nito sa akin wala na akong nagawa kundi mapangiwi sa kanya habang kamot kamot ang ulo ko palabas ng faculty room
"anong gagawin ko? saan ako sasali sa quiz bee? sa sports?" kailangan ko makapasa ayokong umulit ng 4th year, nakausap ako ng isang org ng klase namen pumayag na lang ako kailangan ko magperform sa huling araw ng fair, hindi ko alam kung paano nila nalaman na marunong ako maggitara huling beses ako tumugtog nito magkasama kami ni Pau at kinakantahan ko siya
dumating ang araw na kinatatakutan ko freaky friday, sa org na yun kailangan magahowcase ng talent putragis bagay na hindi ako magaling alam ko nakakakanta ako pero sa harap ng maraming tao "bahala na isang araw lang naman ako mapapahiya kesa sa kahihiyan na babalik ako ng 4th year" asar kong bulong sa sarili ko
"may sinasabi ka ba?" tanong ng org coach "wala po pang - ilan pi ba ako?" tanong ko na lang sa kanya sabay ngiting aso
oras na kapalan na lang to "now from 4th year Mr. Jan Manalo!" takte tinawag na ako ng emcee, naririnig ko ang palakpak ng mga tao, nakita ko si Pau kumakaway ito sa akin, nasa gitnang bahagi ng gym nanonood pala sila ni Marc, nakikita ko silang nagbubulungan, nagkkwentuhan hindi ko alam pero nalungkot na naman ako, ewan pero hanggang ngayon masakit pa rin sa pakiramdam ko
"Jannnnnnnnnn! galingan mo Jan! woooohoooo!" nagulat ako sa lakas ng sigaw ng isang babae hinanap ko kung sino takte si Alexis lang pala hindi ko alam kung paano nakapasok ang babaeng yun lahat ng tao nakatingin tuloy sa kanya
eto na ako nagsimula na ako tumugtog sa aking gitara, tumingin ulit ako kay Pau at hindi na inalis ang pagkakatitig sa kanya
bumaba ako sa jeepney
kung saan tayo dating magkatabi
magkahalik ang pisngi nating dalawa
nating dalawa
sa tuwing nakikita ko kayo naiisip ko na sana tayo na lang dalawa hanggang ngayon
masaya sa piling ng isa't isa
panyo mo sa aking bulsa
kung ang kahapon ay naroon pa rin
tawa nati'y humahalay
sa init nating dalawa
pero tanggap ko ng hanggang dito na lang ako
simula ngayon pipilitin kong mabuhay na wala ka
subalit ngayo'y wala na
ikaw ay lumayo na
habang buhay kong babaunin ang masasayang bagay natin magkasama
kahit kailan hindi ka mawawalan ng bahagi dito sa buhay ko
Naaalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalim ng kalawakan
Naaalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan
mahal na mahal kita Pau, mananatili ang pagmamahal kong to sayo
kahit sino walang makakapalit o makakahigit sayo
mahal na mahal kita
kung kailangan kong isakripisyo ang pansarili kong kaligayahan
ang pansarili kong kagustuhan para sa ikakabuti niyong dalawa
gagawin ko manatili ka lamang na masaya
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento